Et in arcadia ego

Arcadia

Ik ben een kind van de ruilverkaveling, van lange rechte watergangen, polderwegen en bedrijfsloodsen. Waar ik vandaan kom zijn er nog wel sporen van authenticiteit (een wiel langs een dijk, een naam, een gebouw). De Natte Cel (NH) geeft bijvoorbeeld nog wat zicht op hoe het vroeger was: meanderende slootjes, de beschutting van wilgenhout en heel veel riet. Maar de rest is niet ontkomen aan de vooruitgang. Ik heb daarom een moeizame relatie met mijn thuislandschap. De rationaliteit ervan schept afstand: mijn hart ligt er niet. Ik mag er dan wel met mijn knieën in de prut hebben gelegen, die prut is met water en zeep weer weggepoetst.

Gevolg daarvan is wel dat je je blik naar buiten wendt en op zoek gaat naar een ander thuislandschap om je in te wortelen. Je gaat dromen van wouden en velden en heuvels en stromen. Die zoektocht bracht me tot een studie en een tweede studie, tot bepaalde boeken en kunstwerken, tot tijdelijke woonplaatsen, dagtripjes en vakantiebestemmingen.

Ik herinner me goudveil en elzenbroekbos tijdens ecologie-excursies naar De Steeg en de Ooijpolder. Ik herinner me dat ik tijdens een najaarstorm bij de verwarming zat te lezen over hulst en crebain en me realiseerde dat In de Ban van de Ring voor mij in de eerste plaats een landschappelijk boek is. Ik herinner me de Veluwse sagen en de donkere bossen van Pas Op, waarin de Duitsers niet durfden doordringen. Ik herinner me de lingonberries van Hankö, Finland, de bramen bij Killiecrankie en de blauwe bessen van de Posbank.

Al die plaatsen van herinnering hebben bijgedragen tot een landschap in gedachten. Dat landschap is noordelijk, koel, lokaal, kleinschalig, lommerrijk en afwisselend. Het kent frisse beekjes, diepe mist, zeewind, beukenbomen, blauwe bergmeren, groene vergezichten, edelherten en kraaien, alles van buiten mij dat ik ben tegengekomen in mijn drieëndertig levensjaren. Et in Arcadia Ego in mijn brein?

Waar buren hun hart en huid ophaalden aan de onverwachte zon en de barbecue uit de mottenballen haalden, heb ik de afgelopen dagen gesteund onder de warmte. Ik begin namelijk te vermoeden dat ik mijn gedachtenlandschap over x jaar buiten niet meer tegen ga komen. Het wordt Mediterra Nee, dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: