Stadsmeisjes

AntwerpenMijn lief is een stadsmeisje. Dat heeft voordelen, zeker omdat ze uit een geweldige stad komt: Antwerpen. Net als haar geboortestad is mijn lief licht exotisch en spannend, maar altijd open en warm (zelfs bij -10 °C).

Een stadsmeisje uit een ander land zijn is soms ook erg aandoenlijk: de cultuurshock van haar verhuizing naar Waddinxveen echoot na 14 jaar nog steeds na. Aan de Nederlandse soberheid en directheid zal ze wel nooit helemaal wennen, maar inmiddels bestelt ze geen pompelmoezen meer bij de groenteboer: ze spreekt smetteloos ABN. Dezelfde talenknobbel stelt haar ook weer in staat zonder het zelf te beseffen moeiteloos van ABN naar plat Antwerps over te schakelen. Vooral als het over familie, ‘t Stad of – voorspelbaar – eten gaat. Zaken van ’t hart, zeg maar. En zaken van het hart “zen Aantwaarpse zoaken, das van ‘t Stad, zunne, en dor pakken we’n bolleken oep”!

Minder talent heeft ze voor het buitenleven. In volle bewondering volgt ze daarom de verrichtingen van haar kroost in de tuin. De middelste is negen en heeft een beste vriend, Martijn genaamd. Samen bewerken ze een stukje grond in de tuin van Martijn, een prachtige vervallen pijpenla langs een prutsloot met een grote notenboom en een nog grotere esdoorn. Met noeste arbeid hebben ze een allegaartje aan klinkers tot een provisorisch paadje verwerkt. Daarna zijn ze op een botanische ontdekkingstocht door de tuin gegaan en op geen tijd stond er een keur aan planten langs hun pad. Daarbij hebben ze niet gediscrimineerd: naast de Hortensia staat bijvoorbeeld een nachtschade in vol ornaat. Als ouders hebben wij dat getweeën eens overzien en besloten dat het wel goed komt met die jongens. De appel valt wel ver van haar boom…

Maar goed, ook hier in de tuin (een postzegeltje achter het huis en een nog kleiner postzegeltje voor) wilden ze hun groene vingers oefenen. Nu had ik net een stuk gazon verwijderd om plaats te maken voor een border, dus waarom niet. Aangezien ik voor de broodjes op de plank moet zorgen had ik geen tijd om plantjes en zaadjes voor ze te halen. En daar schuift mijn stadsmeisje in! Niet gehinderd door wat dan ook toog zij naar het tuincentrum…

Ik geloof dat ik er een paar bunder bij moet gaan huren. Waar ik dacht dat ze een paar leuke bloemzaadjes ging halen zit ik nu met duistere visioenen van velden met prei, heuvels vol boontjes, tomaten tot aan de horizon en een paprikaberg tot de dakgoot. Misschien dat de mannen de venkel nog net in het bordertje kwijt kunnen.

Aan de andere kant gaat het dan wel weer goed komen met die twee ons groente per dag…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: