Villaviciosa / Gijon

  Om in te checken in de albergue van La Isla moesten we gisteren op audiëntie thuis bij beheerder Angelita, een montere oude dame met een gegroefd gezicht en helder blauwe ogen. Voor haar huis vult ze het register in en zet ze de stempel in je credencial, in de albergue zelf int ze het verschuldigde geld. De albergue is gehuisvest in het schoolgebouw even verderop, dat door krimp al jaren met andere gemeenschapsfuncties gevuld is geraakt. Asturië is een van de armste regio’s in Spanje, en je ziet enorm veel leegstand en verval. Toch vind ik de mensen hier opener dan in Cantabrië of in de grotere plaatsen. Angelita glorieert in elk geval in haar rol als sleutelbewaarster, en maakt zo te zien iets moois van het leven.

De tocht gaat vandaag naar Villaviciosa, zo’n 21 kilometer, de appelhoofdstad van Spanje. Het eerste stuk loop ik alleen, langs de autoweg en steeds dieper de heuvels in. Het plan is bijtijds aan te komen, en een bus te pakken naar Gijon. Daarmee sla ik enerzijds de lelijke en lange aanloop naar de stad over, maar helaas ook de Alto de la Cruz, een mooie heuvel omringd door een golvend groen landschap. Voordeel is wel dat ik de tijd heb om mijn spullen in orde te brengen, wat uit te rusten en Gijon te leren kennen. In mijn rechterenkel voel ik wat pijn, reden te meer om het zo te doen. 

Halverwege loop ik een andere, Oostenrijkse, Rainer tegen het (in zijn geval ietwat zware) lijf. Rainer is een twintiger, steevast lopend met heavy metal op de oren, lange donkere haren en een baard met een vlechtje. Al bij het pontje naar Santoña maakten we kennis, en Rainer was vlak daarvoor opgepikt door een Zwitser, die hem over een dood punt hielp. Rainer loopt namelijk al ruim een week met medicijnen en pijnstillers rond. Gelukkig voor Rainer gaat het nu de goede kant op.

Ik vraag hem hoe dat zo kwam, en hij gooit het op te snel te veel willen, en te weinig jezelf in acht nemen. Ik neem dat als advies ter harte. Op weg naar Ribadesella heb ik denk ik ook iets te hard doorgezet, en mijn enkel moet niet erger worden. Maar het voelt toch een beetje als afhaken en de makkelijkere weg kiezen.

Eenmaal in Gijon zal ik me er wel mee verzoenen. En overmorgen is Jana er en gaan we er keihard tegen aan! Eh.. Ik bedoel, gaan we verstandig en op ons eigen tempo verder op weg.

Spreuk van de dag: luisteren is een vak, maar luisteren naar jezelf een kunst

1 Comment

  1. marianbroer schreef:

    Luisteren naar je zelf is dan ook een kunst die bijna niemand echt goed beheerst. Je kunt alleen maar een goede poging doen. Succes en groetjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: