Abadin

  Het is een vreemde gewaarwording om wakker te worden in een groot religieus gebouw, te ontbijten in een forse ontbijtzaal, te lopen door gangen die sinds de jaren vijftig niet lijken veranderd, en helemaal NIEMAND tegen te komen. Alsof je door een tijdmachine bent gegaan, of in een aflevering van de Twilight Zone zit. Gelukkig zit er wel een vriendelijke dame bij de deur, zodat we iemand kunnen bedanken. Slapen in een voormalige seminarie is in elk geval een bijzondere ervaring.

De wandeling uit Mondoñedo gaat (zoals vaker meteen na vertrek valt ons op…) meteen heuvelop. Het is bewolkt, er staat een scherp windje, maar het is niet koud, en we hebben er goed de pas in. De rustdag heeft ons goed gedaan. Elf kilometer lang gaan we gestaag omhoog, terwijl de zon langzaam door de wolken prikt. Lopen in de bergen is heel anders. Ik geniet hiervan, minstens zoveel als van de kust.

Eenmaal boven wacht ons nog een zestal kilometers door een boerenlandschap, waarna we vroeger dan verwacht een pension opzoeken in Abadín, een wat flets dorp met redelijk wat voorzieningen. En dan begint de middag pas. We dutten wat en besluiten onze spullen kritisch door te gaan, en te kijken wat we via de post al huiswaarts kunnen sturen. Hoe minder kilo’s we de bergen door zeulen, hoe beter! Maar de conclusie van de dag is vooral dat er mooie dagen voor ons liggen.

Spreuk van de dag: blijf streven naar verlichting!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: