DICHTER TOT DE VROUW – (I) EMILY DICKINSON

Emily Dickinson (1830-1886) leefde het leven van een oude vrijster. Dat op zich betekende al een bepaald sociaal isolement, maar Dickinson lijkt zich welbewust te hebben gewenteld in die geïsoleerde positie. Ze schreef vanuit de beslotenheid van haar ouderlijk huis in Amherst, Massachusetts, dat ze zelden verliet. Tijdens haar leven was haar werk nauwelijks bekend en pas na haar dood is haar oeuvre volledig gepubliceerd. Hoewel ze ook schreef over de beperkingen die haar zelfverkozen kluizenaarschap met zich meebracht (bijvoorbeeld in ‘A prison gets to be a friend’ – no. 60) is ze voor mij op haar sterkst in haar observaties van de kleine wereld om haar heen.

Persoonlijk houd ik vooral van poëzie over de natuur met iets duisters in zich. Een favoriet van mij is daarom No. 122: het koppelt een verfijnde metafoor aan een dwingende observatie van de winter.

A Wind that rose
Though not a Leaf
In any Forest stirred
But with itself did cold engage
Beyond the Realm of Bird –
A Wind that woke lone Delight
Like Separation’s Swell
Restored in Arctic Confidence
To the Invisible –

Het is vast al eens beter vertaald, maar toch waag ik een poging:

Een wind stak op
Hoewel geen blad
In geen woud bewoog
En hield zich ijskoud bezig met zichzelf
Voorbij het Rijk van Vogels –
Een wind die Eenzame Vreugde wekte
Als een Aanzwellende Scheiding,
Hervonden, in Arctisch Vertrouwen,
Voor het Onzichtbare

Dickinson voert hier de aankomende winter ten tonele als een denkbeeldige wind. Die wind doet weliswaar geen blad bewegen, maar toch is hij bezig met een sardonisch genoegen aan te zwellen en zelfvertrouwen op te doen. De wind, komende vanuit wat Dickinson aanduidt als ‘het onzichtbare’, hervindt zichzelf door een gestage verkilling en laat zo het zomerse rijk van de vogels achter zich (‘Beyond the Realm of Bird’).

Het resultaat van deze kwaadaardige, winterse coup is eenzaamheid, isolement en introversie. Het is een introverte kracht (‘with itself did cold engage’) en isoleert de mensen van elkaar door zijn aanzwellende kou (‘Separation’s Swell’). Dickinson verbeeldt hiermee het toenemende isolement van een landelijke gemeenschap in het noordoosten van de VS aan het begin van de winter. Het gedicht wordt daarmee gedragen door een mooie metafoor voor een realiteit in Dickinson’s dagelijkse bestaan. En, in het verlengde daarvan, voor het isolement van de dichteres zelf: Dickinson zet hier natuurbeelden in om de koele afstand te markeren tussen haarzelf en de wereld.

Bron: Emily Dickinson, Poems, Everyman, London, 1993

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: